Мүгедектігі бар жетім балалар үшін жауапкершілікті ешкім өз мойнына алғысы келмейді. Алайда қоғамдық белсенділер бұл мәселеге назар аударды.

Бұл мәселе неге бұрын ойластырылмады? Мемлекет баспанамен қамтамасыз ететін мүгедектігі бар жетім балалар неге іс жүзінде өз мәселелерімен жалғыз қалады?

Біз қоғамдық белсенді әріптестерімізбен, Жұмыспен қамту басқармасымен және «Сенім» КММ қызметкерлерімен бірге осындай жастар үшін тұрғын үй алудың жеңілдетілген кезегіне қатысты мәселені қарастырып жатырмыз. Алайда баспанамен қамтамасыз етуге болады, ал одан әрі сүйемелдеу мен олардың құқықтарын қорғаудың нақты әрі түсінікті тетігі жоқ екені анықталды.

Адамға жаңа пәтеріне орналасуға, өз бетінше өмір сүруге үйренуге, коммуналдық қызметтер ақысын төлеуге және өз мүлкін қорғауға кім көмектеседі? Оны пәтерін тартып алып, сатып жіберуі мүмкін алаяқтардан кім қорғайды? Егер колледждер мұндай жастарды қабылдауға дайын болмаса, олар кәсіби білімді қайдан алады? Қажетті сүйемелдеусіз қалай жұмысқа орналасады?

Тіпті «Қамқоршыларды оқыту мектебі» бағдарламасында да балалардың бұл санаты тиісті деңгейде қарастырылмаған. Бұл олардың негізгі құқықтарының бұзылуы емес пе?

Осы жылдың күзінде тек Алматының өзінде осындай мәселеге тағы да 17 адам тап болады: олардың пәтері бар, бірақ онда толыққанды әрі қауіпсіз өмір сүре алмайды. Тағы да негізгі сұрақ туындайды — жауапкершілікті кім өз мойнына алады?

Қоғамдық белсенділер жұмыс тобын құруды ұсынып, нақты заңнамалық түзетулер әзірлей алатын тәжірибелі заңгерлерді, ҮЕҰ өкілдері мен сарапшыларды бірлескен жұмысқа шақырады. Құрылтай өз жұмысын бастағаннан кейін бұл ұсыныстарды қарауға енгізу қажет.

Мен қоғамның белсенді қатысуы арқылы бұл жағдайды тек Алматыда ғана емес, бүкіл Қазақстан бойынша өзгертуге болады деп сенемін. Қазір кеңес, сараптамалық көмек және нақты іс-қимыл қажет. Өйткені мәселені тағы бірнеше жылға кейінге қалдыру — ең қорғалмаған азаматтарды қайтадан көмексіз қалдыру деген сөз.